ΑπόψειςΣΤΗΛΕΣ

Deep Freeze: Αφηγηματική Εργολαβία

Μια φορά κι έναν καιρό, όποιος ήθελε να ασχοληθεί με έναν τίτλο που είχε μια ιστορία να πει, ήξερε πως αυτή θα είχε αρχή, μέση και τέλος. Παρά την όποια αγάπη, προτίμηση ή λατρεία προς το παιχνίδι με τον καιρό ο διαδραστικός πρωταγωνιστής θα έπαιρνε το δισάκι του και θα ξεκινούσε για νέες περιπέτειες, θα γνώριζε νέους κόσμους και χαρακτήρες. Με την πρόοδο της τεχνολογίας, αυτό έμελλε ν’ αλλάξει. Τίτλοι όπως το Diablo – που προσέφεραν την δυνατότητα ουσιαστικά ατελείωτου replayability μαζί με άλλους παίκτες – παρήλαυναν πάντα το ψηφιακό “καρότο” της προόδου του χαρακτήρα (character progression) μπροστά στην μύτη του παίκτη, με αποτέλεσμα να τον κρατάνε κολλημένο πάνω τους, στο κυνήγι του νέου επικού loot drop ή του +1 στο οτιδήποτε μπορεί να είχε σημασία. Το grind κατέστη αυτοσκοπός κι ακόμα κι αφού η ιστορία είχε πει ό,τι μπορούσε να πει, μέναμε εκεί.

Φυσικά, δεν υπάρχει καμία πρόθεση αφορισμού. Ακόμα και με την σημερινή, εξελιγμένη μορφή τους (ως live-service games πλέον) οι “ατελείωτοι” τίτλοι των απανταχού εταιρειών έχουν πολλά να δώσουν στο κοινό του hobby που αγαπάμε: Ένα ζωντανό σύστημα συνεχούς ενασχόλησης, περιεχόμενο που ανανεώνεται, εμπλουτίζεται και βελτιώνεται με τον καιρό, κάτι με το οποίο μπορεί κανείς να περάσει λίγο ανάλαφρο χρόνο μέσα στην μέρα του χωρίς να επενδύσει πολλή ενέργεια και – σημαντικότερο όλων – την ευκαιρία να γνωρίσει νέους ανθρώπους και να δημιουργήσει διαπροσωπικές σχέσεις. Όταν το πόνημα είναι αξιόλογο, οι αναμνήσεις που δημιουργούνται είναι πολλές φορές αυτές που θα συζητιούνται καιρό μετά γύρω από ένα τραπέζι και θα μοιράζονται μεταξύ ανθρώπων που αγαπούν το ίδιο μέσο ψυχαγωγίας.

Ο προβληματισμός μας λοιπόν σήμερα πηγάζει από κάτι που δεν είναι απαραίτητα αρνητικό, μα εν δυνάμει περιοριστικό. Στις περισσότερες περιπτώσεις, ακόμα και οι καλύτεροι τίτλοι του είδους – DESTINY, The Division, Path of Exile ή World of Warcraft – συνήθως προσφέρουν μια λειτουργική αρχική εμπειρία, την οποία διανθίζουν (όταν μιλάμε για ικανούς developers) με τον καιρό και κάνουν το εκάστοτε παιχνίδι πλουσιότερο. Συνήθως βασίζονται σε εκτενείς “μυθολογίες” για να θεσπίσουν τους κόσμους τους, περισσότερο “θεματολογίες” παρά “σενάρια”. Αυτή η δομή αφήγησης είναι συνήθως αναγκαία για να μπορούν να εισάγονται συστηματικά νέα κίνητρα και η περιπέτεια να συνεχίζεται… κατά κανόνα όμως το εκάστοτε επιπρόσθετο συμβάν σπάνια αγγίζει το επίπεδο συγκινήσεων και λεπτομέρειας που μπορεί κανείς να περιμένει από έναν εστιασμένα σκηνοθετημένο, πιο παραδοσιακό στην απόδοση της θεματολογίας του τίτλου.

Deep Freeze: Αφηγηματική Εργολαβία
Κατά την διάρκεια του – πλέον – επτάχρονου ταξιδιού του το DESTINY 2 έχει καταφέρει να δομήσει μια ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα μυθολογία… με αρκετές πιο αδιάφορες μικρότερες ιστορίες να εξελίσσονται παράλληλα.

Με τα θετικά ή αρνητικά τους λοιπόν, αυτοί οι τίτλοι πλέον είναι γνωστές φυσιογνωμίες, δεν υποκρίνονται και προσφέρουν – συνήθως – στον χρήστη αυτό που του υπόσχονται: Πολλές ώρες ενασχόλησης, πολύχρωμα loot drops και ένα δυναμικά αναπτυσσόμενο περιβάλλον. Πού είναι το θέμα λοιπόν;

Όσο λογικό κι αν φαντάζει βάσει της δομής και των αναγκών τους, το γεγονός πως βρισκόμαστε πολλές φορές να ασχολούμαστε επί εκατοντάδες ώρες με τον ίδιο τίτλο, τους καθιστά τελικά “εργολάβους” των αφηγηματικών μας ερεθισμάτων. Όση πολυμορφία κι αν προσπαθεί να αποδώσει ο δημιουργός, πάντα θα έχουμε να κάνουμε με ομοιογενείς μηχανισμούς, τους ίδιους βασικούς χαρακτήρες, τους ίδιους αναγνωρίσιμους ανταγωνιστές και τις ίδιες δομικές αρχές. Ο εκάστοτε τίτλος, όσο κι αν αλλάζει, παραμένει – σε έναν βαθμό – ίδιος. Αυτή η ομοιότητα από σεζόν σε σεζόν (όπως συνήθως κινούνται τα παιχνίδια σε αυτά τα genre) στερεί την αίσθηση της ανακάλυψης και της έκπληξης, καταλήγοντας εν τέλει να αποτελεί μια ανακουφιστική ροή γνώριμων καταστάσεων και προσώπων που συχνά θα προσφέρει ψυχαγωγία και διασκέδαση μα σπάνια θα ενθουσιάσει.

Υπάρχουν τίτλοι εκεί έξω, ωστόσο, που είναι πραγματικά περίεργοι, πραγματικά διαφορετικοί και που προσφέρουν κόσμους, χαρακτήρες κι εμπειρίες που είναι όντως μοναδικοί και ασυμβίβαστα εμπνευσμένοι. Ακόμα και σήμερα, στην εποχή των ΑΑΑ προωθητικών ενεργειών και των γιγαντιαίων budgets, υπάρχουν δημιουργοί που τολμούν να μιλήσουν για δύσκολα θέματα, να αφηγηθούν σύνθετες ιστορίες και να μας τις προσφέρουν με πραγματικά αριστοτεχνικές, ανορθόδοξες πινελιές. Ορισμένα studios έχουν κάνει αυτή την διαφορετικότητα “σημαία” τους (όπως το εξαιρετικό Super Giant Games) κι άλλα, ακόμα πιο ταγμένα στην εκκεντρικότητα και τον πειραματισμό τους, αποτελούν “ιερά τέρατα” της βιομηχανίας, φτάνοντας σε θρυλικό cult status. To ποιόν τους αποτελούν τίτλοι που – πολλές φορές – δεν είναι για όλους, μα είναι όσο αναγκαίοι για την βιομηχανία όσο το οξυγόνο για τους ζωντανούς οργανισμούς. Χωρίς την προσφορά τους θα είχαμε να κάνουμε με έναν χώρο πολύ πιο στείρο και άγευστο, ο οποίος – ενώ σίγουρα θα μπορούσε να προσφέρει ψυχαγωγία και διασκέδαση στους παίκτες – θα κατέληγε να μοιάζει μάλλον πολύ ομοιόμορφος.

Deep Freeze: Αφηγηματική Εργολαβία
O γράφων δεν θα σταματήσει ποτέ να κηρύττει το Μεγαλείο του Pathologic 2, ενός εκ των πιο φρέσκων και γενναίων τίτλων που είδαμε τα τελευταία είκοσι χρόνια…

Κλείνοντας με πιο ανάλαφρο τόνο, σκοπός του παρόντος κειμένου δεν είναι να κατηγορήσει ή να μειώσει τον τρόπο με τον οποίο περνά κανείς καλύτερα τον χρόνο του… θα θέλαμε ωστόσο να προτείνουμε το εξής: Πού και πού, σαν μικρά διαλείμματα ανάμεσα στα Raids και την εύρεση παχυλού λουτ, ας αφιερώνουμε χρόνο στο να αφουγκραζόμαστε τις ιδέες και τις ιστορίες άλλων δημιουργών. Κάποιες εξ αυτών μπορεί να φαντάζουν άγνωστες κι εξωγήινες, μα είναι ακριβώς αυτή η διαφορετικότητα που θα κάνει την περιπλάνηση μέσα στους κόσμους τους να φαντάζει φρέσκια – και κατ’ επέκταση κι εμείς θα τους κοιτάμε με νέα μάτια.

Η αγαπημένη περιπέτεια του καθενός, σε κάποιο κόσμο που ανανεώνεται (ή ανακυκλώνεται), θα είναι πάντα σε εξέλιξη, ασταμάτητη σαν ποτάμι που ρέει… ίσως αυτό που χρειάζεται μερικές φορές να είναι μια σταγόνα από την απόσταξη της πιο διαφορετικής κι εστιασμένης ιδέας που μπορεί να χωρέσει μέσα στην νόηση του ανθρώπινου εγκεφάλου.

Αν σας αρέσει η συγκεκριμένη προσέγγιση σε θέματα της βιομηχανίας, που έχουν και αρκετή τροφή για σκέψη, διαβάστε όλα τα κείμενα της στήλης μας Deep Freeze, που έχει νέα άρθρα κάθε Σάββατο.

FiOth

Χρόνιος λάτρης της βιομηχανίας, θεωρητικός των τάσεων της και υποστηρικτής της καλλιτεχνικής της υπόστασης. Απολαμβάνω το hobby ασχέτως πλατφόρμας, snobάρω τις εμμονές με τις απανταχού εταιρείες και τα τελευταία χρόνια δημιουργώ game guides στο YouTube προκειμένου να κάνω την ζωή των συμπαικτών μου ευκολότερη. Come have a look!

Related Articles

2 Comments

  1. Το πιο αστείο με τα games as services είναι ότι συνήθως το σενάριό τους ειναι σε όλα ακριβώς το ίδιο.
    Αν και το Diablo για την εποχή του είχε πολύ ζουμί. Και το 1ο και το 2ο, όντως δημιούργησαν μία μεγάλη στρατιά ανρθώπων που τους ένοιαζε μονο το loot. Μάλιστα έφτασαν σε επίπεδο να διελύσουν το online του, για νέα hacked items, που ήταν το κάτι άλλο.

    Ωραίο κείμενο για άλλη μαι φορά.

  2. Οι μυθολογίες τους πολλές φορές παρουσιάζουν ενδιαφέρον, το πρόβλημα έχει κυρίως να κάνει με το τι γεμίζουν το ενδιάμεσο ανάμεσα στα μεγάλα συμβάντα. Όσον αφορά στην γενικότερη πρόοδο, λίγο πολύ αναλύθηκε η γνώμη μου.

    Ευχαριστώ φίλτατε

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

For security, use of Google's reCAPTCHA service is required which is subject to the Google Privacy Policy and Terms of Use.

I agree to these terms.

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.

Check Also
Close
Back to top button

Χρησιμοποιούμε cookies για να σας προσφέρουμε την καλύτερη εμπειρία στο διαδίκτυο. Συμφωνώντας αποδεχτείτε τη χρήση των cookies σύμφωνα με την πολιτική cookie.