ΑπόψειςΣΤΗΛΕΣ

Deep Freeze: Μικρές Κορυφές

“20.000 νίκες ενάντια σε παίκτες και αναλογία επίδοσης 3,5+ και μετά θα σταματήσω να παίζω”

Κάποτε ο γράφων ασχολούνταν εντατικά με το PvP μέρος ενός σχετικά “μικρού” Shooter τρίτου προσώπου. Αντλούσε εξαιρετική ευχαρίστηση από τους μηχανισμούς του (μηχανισμούς που δεν μπορεί να βρει κανείς σε άλλο τίτλο, ακόμα και σήμερα) μα ακόμα μεγαλύτερη από την αίσθηση της αυτοβελτίωσης: Μέρα με την μέρα, ειδικά στις αρχές, η πρόοδος ήταν σαφής. Όταν η ενασχόληση έφτασε σε ένα σημείο όπου δεν υπήρχε άλλο περιθώριο βελτιστοποίησης (σε υγιή πλαίσια τουλάχιστον), πάρθηκε η κάτωθι απόφαση: “Εφόσον δύσκολα θα πάω πιο πάνω, καιρός να ασχοληθώ με κάτι νέο, να κλείσω αυτό το κεφάλαιο”. Όπως ορίστηκε, ένα τυχαίο βράδυ, ο αριθμός νικών έναντι αντιπάλων έφτασε στις 20.000. KDR 3,67. To DVD βγήκε από την κονσόλα και δεν ξαναμπήκε ποτέ.

Όπως γράφτηκε και σε προηγούμενο Deep Freeze, υπάρχουν πολλά ήδη χρηστών κι ο κάθε άνθρωπος ασχολείται με το hobby για τους δικούς του λόγους, με τους δικούς του ρυθμούς. Δεν θα επεκταθούμε επ’ αυτού, μιας και το καλύψαμε εκτενώς κι επειδή η θεματολογία μας διαφέρει σήμερα, αυτό με το οποίο θα ασχοληθούμε είναι ένα φαινόμενο παλιό όσο και η αίσθηση της επίτευξης, μια αίσθηση που εντοπίζεται έντονα (χωρίς να αποτελεί αποκλειστικότητα) στον χώρο του gaming από τα πρώτα του βήματα: Ο δημιουργός προκαλεί τον χρήστη κι ο χρήστης, πολλές φορές, μπαίνει στην διαδικασία να προκαλέσει περισσότερο – ή λιγότερο – τον εαυτό του. Κάθε τίτλος που κυκλοφόρησε ποτέ χαρακτηρίζεται από έναν βαθμό δυσκολίας με ορισμένες σειρές να έχουν φτιάξει το όνομα τους “πατώντας” πάνω σε αυτό τους το χαρακτηριστικό, όπως η αυτή των απογόνων του King’s Field, δηλαδή το Demon’s Souls και τα τέκνα του. Για πολλούς, το να είναι ένας τίτλος πολύ απαιτητικός μπορεί να αποτελεί κριτήριο αποφυγής, για άλλους δέλεαρ. Τι γίνεται όμως όντως με τους “βαθμούς δυσκολίας”, ποιο είναι το αντίκτυπο τους στην ψυχολογία του παίκτη και γιατί, με την ωρίμανση της βιομηχανίας, ασχολούμαστε μαζί τους όλο και περισσότερο;

Μπορεί να μην γίνεται συνειδητά σαφές, όμως ο κάθε άνθρωπος θέτει για τον εαυτό του ένα μέτρο αξιολόγησης της αποτελεσματικότητας του και προσπαθεί, ασυνείδητα συνήθως, να το φτάνει ή να το ξεπερνά σε κάθε τι που κάνει στην ζωή του. Στα εργασιακά, στις σπουδές, στα hobbies και τις ασχολίες, κάθε τι που κάνουμε μπορεί να μας αφήσει μια θετική ή αρνητική επίγευση ανάλογα με το πόσο “καλά” τα πήγαμε. Πού καταλήγει αυτός ο πήχης όμως, όταν η ζωή με τις προκλήσεις της μας στερεί μεγάλο μέρος της ενέργειας μας και το μεγαλύτερο μέρος του χρόνου μας; Πώς καταλήγουμε να αισθανόμαστε, όταν το μόνο πράγμα που μένει να θέλουμε να κάνουμε είναι “να περάσει η ώρα μέχρι να πάμε για ύπνο”;

Για να γίνει κατανοητό το αποτέλεσμα αυτής της υπόθεσης θα εξετάσουμε ένα σενάριο: Ο Γιώργος είναι ορκισμένος gamer, όχι hardcore σε βαθμό ανταγωνιστικότητας όμως σίγουρα “επιμελής” με τους τίτλους που παίζει. Λόγω οικονομικής ανάγκης αναλαμβάνει μια πολύωρη εργασία με μεγάλο φόρτο που προκαλεί έντονη, κυρίως πνευματική, κόπωση. Καθώς περνάει ο καιρός, ο Γιώργος πιάνει τον εαυτό του να παίζει τα παιχνίδια του στο ευκολότερο επίπεδο, για λίγο χρόνο, πριν πέσει για ύπνο κάθε βράδυ. Καθώς η στρατηγική ανακούφισης του παγιώνεται, ο φίλος μας βρίσκει τον εαυτό του να πλήττει όταν ασχολείται με το hobby του κι εν τέλει, δεν βρίσκει καμία ικανοποίηση στο να επενδύει χρόνο. Η υπεραπλούστευση της πρόκλησης τον μούδιασε απέναντι σε αυτό που απολάμβανε να κάνει. Δεν ήταν η κόπωση που σκότωσε το ενδιαφέρον του – ήταν το Easy Mode.

Το Demon’s Souls, με την “ανυπέρβλητη” δυσκολία του, γέννησε ένα ολόκληρο ιδίωμα τίτλων και την εσφαλμένη αντίληψη – τουλάχιστον σε ένα μέρος του δημογραφικού – πως η ανυπαρξία επιλογής βαθμού δυσκολίας αποτελεί δείγμα “ελιτισμού”…

Για να έχει ουσία η όποια νίκη, χρειάζεται αρχικά να υπάρχει ένας ανταγωνιστής. Αυτός ο αντίπαλος δεν είναι ανάγκη να εμφανίζεται πάντα σαν κάποια αδιαπέραστη, επιβλητική οροσειρά, μα τουλάχιστον χρειάζεται να δίνει στον μαχόμενο (από οποιασδήποτε άποψη) διεκδικητή την αίσθηση πως αγωνίζεται για να υπερβεί το εμπόδιο. Όταν το εμπόδιο είναι καπνός, η όποια προσπάθεια είναι περιττή – ναι, πέρασες όντως μέσα από το δάσος, όμως επέλεξες το ασφαλτοστρωμένο πέρασμα, δεν χρειάστηκε καν να πολυκοιτάξεις που πήγαινες, θα μπορούσες να το είχες καταφέρει με το κινητό στο χέρι, βλέποντας κάποιο video. Όλο αυτό μπορεί να αποτελεί καλή στρατηγική για πράγματα τα οποία κάνουμε σαν αγγαρεία όμως όταν πρόκειται για την ψυχαγωγία και την διασκέδαση μας, η έλλειψη συμπλοκής μας με το αντικείμενο μπορεί να του στερήσει κάθε ουσία. Αν αυτό το οποίο κάθεσαι να απολαύσεις να κάνεις εν τέλει γίνεται από μόνο του, δεν υπάρχει κάποιο κατόρθωμα – και χωρίς κατόρθωμα, δεν υπάρχει η ανταμοιβή: Η αίσθηση του επιτεύγματος.

Σαφέστατα, δεν γίνεται αναφορά σε κάποια ανάγκη για πολύ σκληροπυρηνικές προσεγγίσεις ή στην εμμονή του να αποδείξει κανείς κάτι σε κάποιον. Το θέμα μας εδώ είναι να προκαλούμε τον εαυτό μας, όσο χρειάζεται, για να κρατά το ενδιαφέρον μας η εκάστοτε ασχολία και να μην οδηγούμαστε στην απεμπλοκή από αυτή λόγω αδιαφορίας. Πολύ σαφές παράδειγμα του άνωθεν αποτελεί το, κατά τα άλλα, εξαιρετικό NieR: Automata. O εν λόγω τίτλος προσφέρει στον παίκτη τέσσερις βαθμούς δυσκολίας ξεκινώντας από το “Easy” και φτάνοντας μέχρι το “Very Hard“. Στα δύο πρώτα επίπεδα, ο τίτλος είναι αδρανοποιητικά εύκολος. Στον τρίτο (Hard) κάθε αναμέτρηση στον ανοιχτό του κόσμο είναι ζήτημα ζωής και θανάτου. Αυτό είναι πρόβλημα διότι σε ένα παιχνίδι όπως αυτό, οι μικροδραστηριότητες και η επαναλαμβανόμενη μετακίνηση για μικροπράγματα αποτελεί μόνιμη πρακτική. Στο Very Hard δε, κάθε χτύπημα οδηγεί σε αιφνίδιο θάνατο. Το δίλημμα λοιπόν είναι το εξής: Παίζουμε ενώ χασμουριόμαστε, χάνοντας ενδεχομένως ένα μέρος από την ποιότητα των λεπτομερειών ή βασανιζόμαστε σε ένα περιβάλλον το οποίο προσπαθεί να μας εξοντώσει χωρίς οίκτο ενώ προσπαθούμε να μαζέψουμε πέντε κομμάτια από κρέας ταράνδου;

Με αυτή την παρένθεση η εστίαση μας καλό θα είναι να επικεντρωθεί στο ζητούμενο της ισορροπίας: Δεν είναι όλες οι προκλήσεις για όλους και για πολλούς, το να πασχίζουν για κάτι το οποίο κάνουν για την χαλάρωση τους είναι ασύμβατο με το αρχικό κίνητρο. Το μέτρο στο οποίο αφοσιωνόμαστε ωστόσο σε κάτι, καθορίζει πόσο μας απασχολεί την δεδομένη στιγμή και στον χώρο της “απόδρασης” από τα καθημερινά (το φαινόμενο “escapism” όπως είναι γνωστό διεθνώς), το να μην καταφέρνουμε να βυθιστούμε στον κόσμο που μας παρέχει ο καλλιτέχνης, είναι από μόνο του ένα εμπόδιο στον δρόμο μας για το αρχικό ζητούμενο.

Είναι γεγονός πως ορισμένες προκλήσεις καλό είναι να μην επιδιώκονται καν: Κανείς δεν θέλει να καταλήξει εξοργισμένος στον χρόνο αποφόρτισης του – όλα έχουν να κάνουν με την ισορροπία, ανάλογα με τις ανάγκες και τις δεξιότητες μας.

Στην εποχή που ζούμε, παρατηρείται όλο και περισσότερο η λογική πως όταν κάτι δεν έχει να κάνει με τον βιοπορισμό μας, τις υποχρεώσεις και τις απαιτήσεις των καίριων ζητουμένων μας, δεν υπάρχει λόγος να αφοσιωνόμαστε, να προσπαθούμε και να αφιερώνουμε ενέργεια. Καταλήγουμε να κάνουμε τα hobbies και τις ασχολίες μας “χρόνο ενοχής”, χρόνο που δεν τον αφιερώνουμε σε “παραγωγικές” πρακτικές. Ωστόσο, όσο περνά ο καιρός – και με την τρέλα που εξελίσσεται γύρω μας το τελευταίο έτος – γίνεται όλο και πιο σαφές πως ο άνθρωπος που δεν ξεχνιέται σιγά-σιγά φθείρεται. Αυτό που αγαπάμε να κάνουμε, που δεν “πρέπει” να γίνει και δεν χρειάζεται να πληρώνει τους λογαριασμούς, είναι η απόδραση μας από μια καθημερινότητα μόνιμης, εναγώνιας προσπάθειας να σκαρφαλώσουμε ένα αφιλόξενο βουνό… κάπου στην πορεία λοιπόν, καλό είναι να σταματάμε και να κοιτάμε γύρω μας. Να βρίσκουμε παράδρομους προς μικρές κορυφές, οι οποίες μας προ(σ)καλούν και να τις κατακτούμε. Να φτάνουμε στο τέλος των στόχων που μας θέσαμε εμείς και στο κλείσιμο της διαδρομής, που και που, να χαμογελάμε αυτάρεσκα και να μας λέμε “Συγχαρητήρια“… το χρειαζόμαστε όσο ποτέ.

Αν σας αρέσει η συγκεκριμένη προσέγγιση σε θέματα της βιομηχανίας, που έχουν και αρκετή τροφή για σκέψη, διαβάστε όλα τα κείμενα της στήλης μας Deep Freeze, που έχει νέα άρθρα κάθε Σάββατο.

FiOth

Χρόνιος λάτρης της βιομηχανίας, θεωρητικός των τάσεων της και υποστηρικτής της καλλιτεχνικής της υπόστασης. Απολαμβάνω το hobby ασχέτως πλατφόρμας, snobάρω τις εμμονές με τις απανταχού εταιρείες και τα τελευταία χρόνια δημιουργώ game guides στο YouTube προκειμένου να κάνω την ζωή των συμπαικτών μου ευκολότερη. Come have a look!

Related Articles

2 Comments

  1. Εν τέλει είναι πάντα προσωπική επιλογή. Τα άκρα πολλές φορές μπορούν να αποξενώσουν οπότε με γνώμονα τα παραπάνω ο καθένας μπορεί να καταλάβει πως η ισορροπία δεξιότητας-ενδιαφέροντος-δυσκολίας καθορίζει το επίπεδο συνολικής ικανοποίησης.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

For security, use of Google's reCAPTCHA service is required which is subject to the Google Privacy Policy and Terms of Use.

I agree to these terms.

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.

Back to top button

Χρησιμοποιούμε cookies για να σας προσφέρουμε την καλύτερη εμπειρία στο διαδίκτυο. Συμφωνώντας αποδεχτείτε τη χρήση των cookies σύμφωνα με την πολιτική cookie.